من با خاطرات تو زنده خواهم ماند.

چه غمگین از این رفتن و از این روزهای سرد تنهایی.

باقی می ماند.

و خودکاری که هیچگاه آخرین حرفهایم را به تو نمی تواند گفت.

عکسم را در صفحه سفر کردها ببینی.

را از دیوار سیمانی کوچه تان بکند و پاره کند.

تمام دغدغه ام این است که آیا بهد از این سفر محتوم

شاید باور نکنی،اما دوست دارم مدام برایت بنویسم.

دوست دارم،دشتها،دریاها،کوهها،جنگلها،ستارهاوهرچه درکاینات هست

همه و همه کلمه شوند تا بهتر بنویسم.

صبحگاهان زیر آفتابی نارس مرا زمزمه کنند.

میدانم که خسته ای اما دوست دارم اجازه دهی کلماتم

که می گوید:

مرا از یاد خواهی برد،نمی دانم؟

                         ولی می دانم از یادم نخواهی رفت...

قاصدک وای به من،همه از خویش مرا میرانند،

همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند

مادر من غم هاست،مهد و گهواره من ماتم هاست

قاصدک در یابم!روح من عصیان زده و طوفانیست

آسمان نگهم طوفانیست

قاصدک ،غم دارم،غم به اندازه سنگینی عالم دارم

قاصدک، غم دارم،غم من صحراهاست،افق تیره او ناپیداست

قاصدک، دیگر از این پس منم و تنهایی

قاصدک حال گریزش دارم،می گریزم به جهانی که در آن پستی نیست،

پستی و مستی و بد مستی نیست

میگریزم به جهانی که مرا ناپیداست،شایدآن نیز فقط یک رویاست!!!

موی صبح ازغم تو گشته سپید  شب سیه پوش از مصیبت توست

لاله،دلخون ولی به سوز و گداز  نوحه پردازداغ غربت توست

بی تو،هستی،گل خزان زده است  که بهار از تو و طراوت توست

مهر پاکت چه کرده با دل خلق  هر کجا می رویم صحبت توست

همیشه منتظرفرصت برای گریه ی پنهانی بهانه اش توکه می دانی دلم هوای تورا دارد

به دل می گویم

خوب بود این مردم

دانه های دلشان پیدا بود

ای کاش بودن همچو دریا

بی رنگ،بی رنگ

بی رنگ بی رنگ